Wymowa fińska

Każdy Polak słysząc język fiński po raz pierwszy pewnie miał wrażenie, że jest to język nie z tego świata. Z pewnością nie brzmi on podobnie do znanych nam języków europejskich, takich jak angielski, hiszpański czy niemiecki.

Wbrew pozorom wymowa fińska nie jest taka trudna. Dobrą wiadomością jest to, że czytamy tak, jak piszemy. Język fiński jest językiem fonetycznym i każda litera jest wypowiadana zawsze w ten sam sposób.

np. ‘kone’ (maszyna) przeczytamy [kone].

Dla porównania język angielski może sprawiać większe trudności w wymowie, ponieważ niektóre litery mogą być wymawiane w różny sposób, np. ‘e’ w języku angielskim może być wymówione jako ‘e’, ‘i’ lub nawet pominięte w wymowie. W języku fińskim ‘e’ jest zawsze wymawiane jako ‘e’.

 

Samogłoski

Polacy największe problemy mają w wymowie samogłosek. Powodem jest to, że w języku fińskim występują inne dźwięki niż w języku polskim (ä, ö, y), długość samogłosek może być różna oraz samogłoski często występują w parach zwanymi dyftongami.

 

Występują następujące samogłoski w języku fińskim: a, e, i, o, u, y, ä, ö

ä – brzmi jak dźwięk między ‘a’ i ‘e’. Aby wymówić tę głoskę należy  szeroko otworzyć usta jak do „a” i spróbować powiedzieć ‘e’. Podobna głoska występuje w angielskim wyrazie ‘cat’ lub niemieckim ‘Käse’.

ö – między ‘o’ i ‘e’. Aby ją wymówić usta należy ułożyć jak do ‘o’ i wymówić ‘e’. Podobnie jak niemieckim wyrazie ‘schön ’.

y – między ‘u’ i ‘i’. Aby ją wymówić usta należy ułożyć jak do ‘u’ i wymówić ‘i’. Podobnie jak w niemieckim wyrazie ‘für’ lub ‘hübsch’.

e – usta są bardziej zwężone i rozciągnięte niż w języku polskiego

a – bardziej głębokie, dźwięk powstaje z tyłu gardła

 

Samogłoski mogą być wypowiadane krótko (zapisywane za pomocą jednej litery) lub długo (zapisywane za pomocą dwóch jednakowych litery). Samogłoskę długą wymawiamy jednym ciągiem, nie robiąc pauzy. Należy także pamiętać, że długość samogłoski często zmienia znaczenie słowa:

 

 

samogłoska krótka

samogłoska długa

a

asiarzeczAasiaAzja

o

jojużjootak

u

unisenuunipiec

ä

ty (potocznie)sääpogoda

ö

mökkidomek letniskowyinsinööriinżynier

y

pyhäświętypyyheręcznik

e

tewyteeherbata

i

kivikamieńkiivikiwi

 

Samogłoski mogą występować w parach tzw. dyftongach:

 

aiaikaczas
eikeinośrodek, metoda
uikuinkajak
oikoirapies
yilyijyołów
äiäitimama
öiöisinw nocy
aukaunisładny
euneulaigła
iuhiuksetwłosy
oujouluBoże Narodzenie
äykäydäiść
öyköyhäbiedny
iekielijęzyk
uotuolikrzesło
syödäjeść

 

Spółgłoski

W porównaniu z wymową fińskich samogłosek, wymowa spółgłosek jest o wiele prostsza. Większość liter jest wymawiana podobnie jak w języku polskim.

Następujące spółgłoski występują w języku fińskim: d, g, h, j, k, l, m, n, p, r, s, t, v oraz tylko w wyrazach obcych: b, c, f, q, š, sh, x, z, zh, å      

v – wymawiane jak polskie w

c – w większości przypadków jak polskie k

š, sh – wymawia się jak polskie sz

z – wymawiane jak ts

zh – wymawiamy jak polskie ż

å – wymawiane jak o

 

Podobnie jak samogłoski, spółgłoski również mogą być wypowiadane krótko (zapisywane za pomocą jednej litery) lub długo (zapisywane za pomocą dwóch jednakowych litery). Spółgłoskę długą wymawiamy jako jedną całość, robiąc krótką przerwę między sylabami. Długość spółgłoski może zmienić znaczenie słowa:

 

 

spółgłoska krótka

spółgłoska długa

kkukaktokukkakwiat
ptapazwyczajtappaazabijać
tmatorobakmattodywan
mlamadepresjalammasowca
nkanakurczakkannudzbanek
lkalarybakallisdrogi
rporawiertłoporrasschody
skäsirękakassitorba

 

Akcent

Akcent w języku fińskim pada zawsze na pierwszej sylabie. np. Miasun Helsingissä.

W wyrazach złożonych każda część zachowuje swój akcent główny, np. sanakirja.

 

Symulatory mowy w Internecie

Aby sprawdzić poprawną wymowę polecam strony:

Google translate

http://translate.google.pl/

Po wybraniu ‘Z języka’: fiński, ‘Na język’: polski i wpisaniu słowa lub zdania, należy kliknąć ‘Słuchaj’

Uważasz, że mój artykuł był wartościowy? Jeśli tak, może spodobają Ci się również moje ebooki oraz kursy online do nauki języka fińskiego
Gramatyka-okładka
Wymiana spółgłoskowa w języku finskim-okładka
Suomika

Suomika

Języki obce od zawsze były moją pasją. Przyjemność sprawiała mi ich nauka, ale również nauczanie innych. Dlatego od kilku lat organizuję kursy językowe, prowadzę lekcje indywidualne, projektuję strony internetowe i inne materiały dydaktyczne.

Może Ci się również spodoba

7 komentarzy

  1. Avatar Krzysztof pisze:

    Czy para samogłosek w fińskim w każdym przypadku tworzy dyftong, czy może dochodzić w niektórych przypadkach do hiatusu?

    • Suomika Suomika pisze:

      Nie wszystkie pary samogłosek to dyftongi. Dyftongami są tylko kombinacje ai, ei, ui, oi, yi, äi, öi, au, eu, iu, ou, ey, iy, äy, öy, ie, uo, yö. Natomiast ia, iä, ea, eä, oa, öä, ua, yä, eo, io, oe, ue, ye nie są dyftongami i obie samogłoski wymawiamy z krótką przerwą i między nimi leży granica sylaby (np. haluan: ha-lu-an – chcę).
      Również w wyrazach złożonych ostatnia litera jednego wyrazu składowego i pierwsza litera kolejnego nie tworzą dyftongu, np. pääilmansuunta – główny kierunek świata (‚äi’ nie jest tutaj dyftongiem).

  2. Avatar Krzysztof pisze:

    Dziękuję 🙂 A skoro już poruszona została kwestia rzeczowników złożonych, to proszę powiedzieć – w fińskim są one dosyć powszechne, prawda? Wcześniej myślałem, że takie zjawisko na szeroką skalę ma miejsce jedynie w jęz. germańskich (np. niemieckim, duńskim). Dziękuję z góry 🙂

  3. Avatar Dominika pisze:

    Czy spółgłoski szczelinowe np. [s] podwojone należy wymawiać z przydechem przed nią, jak to się dzieje w przypadku innych, czy też po prostu długo – z uwagi na to, że są szumami?

    • Suomika Suomika pisze:

      Wydaje mi się, że tylko spółgłoski długie K, P, T są wymawiane z przydechem. Ale dodam, że nie czuję się ekspertem, jeśli chodzi o teorię związaną z fonetyką.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany.