Zasada harmonii samogłosek

• Języku fińskim obowiązuje zasada harmonii samogłosek. Polega ona na tym, że w danym wyrazie fińskim znajdziemy na ogół samogłoski należące do tej samej grupy, tzn. albo przednie (ä, ö, y), albo tylne (a, o, u). Innymi słowy, w wyrazie zawierającym ä, ö, y nie mogą występować samogłoski a, o, u i na odwrót. Samogłoski neutralne (e, i) mogą się łączyć zarówno z samogłoskami tylnymi jak i przednimi.

koulu (szkoła) – tylko samogłoski tylne

köyhä (biedny) – tylko samogłoski przednie

pelata (grać) – samogłoski tylne i neutralne

pelätä (bać się) – samogłoski przednie i neutralne

• W przypadku wyrazów złożonych harmonia samogłosek nie musi być zachowana. Zasada harmonii samogłosek obowiązuje wtedy wewnątrz każdego wyrazu podstawowego z osobna.

voi (masło)        + leipä (chleb)    =          voileipä (kanapka)

jää (lód)            + kaappi (szafka)  =          jääkaappi (lodówka)

• Przy odmianie wyrazów dodawane końcówki będą zgodne z harmonią samogłosek. Jeśli w wyrazie bazowym (lub ostatniej części składowej wyrazu złożonego) pojawią się samogłoski a, o lub u, końcówka również będzie zawierała a, o lub u. W przeciwnym razie końcówka będzie zawierać ä, ö lub y.

katu (ulica) > kadulla (na ulicy)

hylly (półka) > hyllyllä (na półce)

tie (droga) > tiellä (na drodze) – wyraz bazowy zawiera tylko samogłoski neutralne, więc dodana końcówka zawiera samogłoskę przednią!

jääkaappi (lodówka) > jääkaapissa (w lodówce) – wyraz złożony