Czasownik + bezokolicznik
Jeżeli używamy dwóch czasowników w zdaniu, pierwszy jest w odmienionej formie osobowej, a drugi jest często w formie bezokolicznikowej (1. infinitiivi). Przykłady:
Minä haluan opiskella suomea. (Chcę się uczyć fińskiego.)
Osaatko sinä uida? (Czy potrafisz pływać?)
Saanko lähteä kotiin? (Czy mogę iść do domu?)
Czasownik w formie bezokolicznikowej występuje po takich czasownikach jak:
| aikoa (zamierzać) alkaa (zaczynać) haluta (chcieć) jaksaa (dawać radę) luvata (obiecywać) muistaa (pamiętać) | osata (potrafić) päättää (decydować się) saada (mieć pozwolenie) tahtoa (chcieć) täytyä (musieć) unohtaa (zapominać) | uskaltaa (ośmielić się) viitsiä (przeszkadzać) voida (móc) yrittää (próbować) |
Uwaga! W języku fińskim po niektórych czasownikach drugi czasownik w zdaniu może przybrać formę rzeczownika odczasownikowego lub tzw. trzeciego bezokolicznika.
Rzeczowniki odczasownikowe są używane po takich czasownikach jak: pitää (lubić), harrastaa (interesować się), rakastaa (kochać), aloittaa (zaczynać), lopettaa (kończyć). Przykład:
Pidän suomen kielen opiskelemisesta. (Lubię uczyć się języka fińskiego.)
Czasowniki w formie trzeciego bezokolicznika są zakończone na -maan/-mään, -massa/-mässä lub -masta/-mästä oraz używane są głównie po czasownikach wyrażających ruch lub miejsce, takich jak: mennä (iść), matkustaa (podróżować), tulla (przychodzić), lähteä (wychodzić), olla (być). Przykład:
Menen kurssille opiskelemaan suomea. (Idę na kurs uczyć się fińskiego.)
