Apostrof w języku fińskim

Apostrof (heittomerkki, apostrofi) w języku fińskim stosujemy w następujących sytuacjach:

1. Przy odmianie wyrazów, w których zanika spółgłoska ‘k’ i zostają koło siebie dwie identyczne samogłoski, które jednak nie stanowią jednej długiej samogłoski. Dzięki temu widoczny jest podział między sylabami. Przykłady:

vaaka (waga) > vaa’assa (inessiivi l.poj.), ALE: vaaoissa (inessiivi l.mn.)

raaka (surowy) > raa’assa (inessiivi l.poj.), ALE: raaoissa (inessiivi l.mn.)

liuku (poślizg) > liu’ussa (inessiivi l.poj.), liu’uissa (inessiivi l.mn.)

reikä (dziura) > rei’issä (inessiivi l.mn.), ALE: reiässä (inessiivi l.poj.)

ikä (wiek) > i’issä (inessiivi l.mn.), ALE: iässä (inessiivi l.poj.)

koko (rozmiar) > ko’oissa (inessiivi l.mn.), ALE: koossa (inessiivi l.poj.)

2. Przy odmianie wyrazów obcych, które kończą się na spółgłoskę, ale słyszalna jest samogłoska. Przykłady:

Bordeaux (miasto we Francji, czytamy: [bordo]) > Bordeaux’ssa (inessiivi l.poj.)

show (show, czytamy: [szou]/[szoł]) > show’ssa (inessiivi l.poj.)

3. W poezji czasami ucinane są ostatnie głoski wyrazu i w pisowni zastępowana apostrofem. Przykład:

kello (zegar) > kell’