Nominatiivi (Mikä?)
Nominatiivi jest podstawową formą wyrazu (odpowiednik mianownika w języku polskim).
Odpowiada na pytania: Kuka? (kto?) Mikä? (co?)
Kiedy używamy nominatiivi?
1. Opisując podmiot zdania
Olut on jääkaapissa. (Piwo jest w lodówce.)
Me asumme Suomessa. (Mieszkamy w Finlandii.)
Kirjat ovat hyllyssä. (Książki są na półce.)
2. Jako orzeczenie, w przypadku wyrazów policzalnych
Mänty on puu. (Sosna jest drzewem.)
Elokuva on mielenkiintoinen. (Film jest ciekawy.)
czy w miejscach w tabelce gdzie jest pusta luka np R S T to tworzenie liczby mnogiej jest regularne? tzn dodajemy końcówkę. ,,t”
Pod literami R S T są jeszcze podkategorie. Np. wyrazy zakończone na -as odmieniają się inaczej niż wyrazy zakończone na -uus. Przykład: potilas (pacjent) > potilaat (pacjenci). W tej sytuacji as –> aa + t
jaka jest wtedy zasada ? czy dodajemy wtedy e i dopiero t ?
mam pytanie odnośnie przymiotników i rzeczowników zakończonych na nen
trochę się pogubiłem ….nen przechodzi w se gdy tworzymy temat wyrazu a w kursie od eskk jest napisane, iż aby utworzyć partitiivi odcinamy nen dodajemy s i końcowe ta\tä…..to w końcu jak ? troszkę mi się pomieszało
To nie błąd, ponieważ Partitiivi ma z reguły inny rdzeń niż reszta przypadków. Dla wyrazów zakończonych na -nen, partitiivi kończy się na -stA, a w pozostałych przypadkach na -se. Przykład: Nainen – naista – naiset – naisella
znalazłem pewną rzecz nie wiem czy to błąd czy nie ale mam słownik do języka fińskiego ten z 1978 fińsko polski Stanisława Wałęgi i tam jest dużo gramatyki na końcu ponad 100stron jestem na dziale temat samogloskowy i spółgłoskowy i jest tam o imiesłowach przymiotnikowych kończących się na -lut/lyt które tworzą formy przypadkowe od od tematu samogłoskowego na lle i tu jest ten problem ponieważ we wszelkich pani publikacjach jest nie lut/lyt tylko llut/llyt ….to ja na prawdę już nie wiem które jest poprawnie a na prawdę wprowadza to mętlik straszny proszę uprzejmie o odpowiedź ☺
Moi! Generalnie to nie błąd tylko inne ujęcie tematu i na to samo wychodzi: Przykład ollut – olleet
Ja zdecydowałam się rozszerzyć końcówkę imiesłowów, żeby nie mylić z wyrazami zakończonymi na -ut, gdzie jest inna odmiana: olut – oluet
w słowniku lut/lyt na lee a u pani. llut/llyt na llee
ślicznie dziękuję i mam ostatnie pytanie w jakich przypadkach stosujemy wymianę spółgłoskową ?
i czy zdanie minun kaupungini on iso jest poprawne ? nie.wiem czy dobrze, że dodałem sufiks.dzierżawcy i czy wymiana nk na ng to poprawna forma bo zdanie w genetiivi
Minun kaupunkini w znaczeniu „moje miasto”, ale również „mojego miasta” ma odmianę mocną spółgłosek z powodu dostawienia przyrostka dzierżawczego.
Ale w przypadkach lokatywnych (z wyjątkiem illatiivi) będzie odmiana słaba „minun kaupungissani” (w moim mieście)